ไตรลักษณ์

อันชีวิต   เริ่มจากศูนย์   จบสิ้นสูญ

บริบูรณ์   บทไตรลักษณ์   ประจักษ์เห็น

สามสัจจะ   สรรพสิ่ง   ล้วนต้องเป็น

สามประเด็น   เปลี่ยนแปร   ที่แน่นอน

สัจจะหนึ่ง   อนิจจัง   ความไม่เที่ยง

แว่วสำเนียง   เกิดอยู่ตาย   ลายอักษร

เมื่อมีเกิด   ย่อมมีตาย   คลายอาวรณ์

จบละคร   ฉากลวง   พ้นบ่วงมาร

สัจจะสอง   ทุกขัง   ความเป็นทุกข์

ทั้งทุกข์สุข   คือคุกขัง   รั้งสังสาร

ยามได้สุข   สุขจากไป   ใจร้าวราน

พ้นบ่วงมาร   วางทุกข์สุข   พ้นคุกทัณฑ์

สัจจะสาม   อนัตตา   ไร้ตัวตน

เห็นแจ้งผล   ทุกสิ่ง   ล้วนแปรผัน

เกินบังคับ   คงอยู่   คู่นิรันดร์

ลดยึดมั่น   หมดห่วง   พ้นบ่วงมาร

รู้แจ้งใน  ไตรลักษณ์   หลักคำสอน

สิ้นอาวรณ์   ห่วงมัด   วัฎสังสาร

รู้แจ้งธรรม   วางจิต   พิชิตมาร

สู่นิพพาน   วิโมกข์   ละโลกเอย

         บทประพันธ์โดย  ภ. ศรัทธายุตพงศ์ 

๒๗  เม.ย. ๖๙

ห่านป่าเหนือ   รู้เพียงนิด   คิดว่าเก่ง

กางปีกเบ่ง   โผผกผิน   บินลงใต้

ครั้นถึงถิ่น   ไร้ที่ลง   หงส์มากมาย

แสนอับอาย   ไร้อันดับ   บินกลับเอย

         บทประพันธ์โดย  ภ. ศรัทธายุตพงศ์

ที่มา: จากเรื่อง "ล่าหยก" : 

"ห่านป่าเหนือบินลงใต้ หงส์เต็มธรณีไร้ที่ให้ร่อนลง" 

๒๙  มี.ค. ๖๙