อันนินทา   กาเล  เหมือนเทน้ำ

ไม่ชอกช้ำ   เหมือนเอามีด   มากรีดหิน

แม้องค์พระ   ปฎิมา   ยังราคิน

คนเดินดิน   หรือจะสิ้น   คนนินทา

       บทประพันธ์โดย  ท่านสุนทรภู่ 

อันอ้อยตาล   หวานลิ้น   แล้วสิ้นซาก

แต่ลมปาก   หวานหู   ไม่รู้หาย

แม้นเจ็บอื่น   หมื่นแสน   จะแคลนคลาย

เจ็บจนตาย   เพราะเหน็บ   ให้เจ็บใจ

       บทประพันธ์โดย  ท่านสุนทรภู่ 

อันเรื่องรัก   ผู้นอกใจ   ยากไขรู้

รักเคียงคู่   สองชีวาตม์   ปรารถนา

รักสื่อเพียง   ผู้ในใจ   ใกล้อุรา

อันตัวข้า   ผู้นอกใจ   เกินไขเอย

แม้นเป็นเงา   เฝ้ามอง   อยู่ห่างห่าง

ไร้หนทาง   ร่วมเรียง   เคียงเปิดเผย

 ดุจสายลม   พัดผ่านกาย    แม่ทรามเชย

เพียงผ่านเลย   มิเคยใกล้   หัวใจนาง

เห็นควรหยุด   รักนี้   ด้วยใจล้า 

ถึงเวลา   ร้างไกล   จำถอยห่าง

รับความจริง   ว่าไม่ใช่   ในทุกทาง

จำปล่อยวาง   รักงดงาม   ตามสายลม

       บทประพันธ์โดย  ภ. ศรัทธายุตพงศ์ 

๒๙  มี.ค. ๖๙